Podejrzany Osso: recenzja filmu "Polska Śmierć"


"Polska Śmierć" to film z 1995 roku w reżyserii i według scenariusza Waldemara Krzystka. Film został nominowany w konkursie głównym Złotych Lwów, ale nie otrzymał nagrody.

Osso (Cezary Pazura) to doktorant, który realizuje temat "Motywu śmierci w literaturze zakonów", jego pokój pełen jest obrazów Boscha, a nawet znajdzie się w nim i jeden obraz Zdzisława Beksińskiego. Pewnego dnia spotyka na korytarzu przed swoim wynajmowanym pokojem dawną koleżankę ze studiów licencjackich, czyli Martę z krótkimi czarnymi włosami, która przeżyła śmierć własnego męża Krzysztofa. Pojawia się pytanie, czy to nie właśnie ona chce ukrócić cierpienia nieszczęśliwych mieszkańców Wrocławia?

Przed każdym zabójstwem w filmie zostaje rozbita jakaś szyba

Osso często pomaga sąsiadom, w tym starszemu facetowi, który hipnotyzuje się za pomocą programu w telewizorze i popada w letarg. Z czasem na policję zgłaszają się ludzie, którzy twierdzą, że to oni są Polską Śmiercią, czyli nowym masowym mordercą z Wrocławia. Z każdą minutą sprawa jest coraz bardziej zagmatwana, a widz jest coraz dalej usłyszenia tej upragnionej prostej prawdy niczym podczas seansu "Shutter Island".

plakat filmu "Polska Śmierć"

W filmie występują znani aktorzy lat 90 tacy jak Andrzej Grabowski, Cezary Żak (jako pierwsza ofiara mordercy), Krzysztof Dracz, Leon Niemczyk czy Ewa Szykulska. Sceny i dialogi są bardzo naturalistyczne, co czyni je prawdziwymi i zaskakująco dobrymi. Tutaj z pewnością Waldemar Krzystek wykazał się niezłym kunsztem podczas pisania autorskiego scenariusza. 

Ocena: 8 orłów na 10

Komentarze